"ยาวก็ยาวไปสิ
ตอบยาวๆ ก็ดีน่ะ จะได้ละเอียดหน่อย" ผมว่า
"โฮย... ถ้าตอบยาวแบบละเอียดจริงๆ
เดือนหนึ่งตอบ ได้ไม่เกินสองฉบับแน่ แต่นี่มีจดหมายมารอในคิวตั้งเยอะ
แต่ละฉบับก็ขอให้ตอบด่วนทั้งนั้น หมอฯ อยากจะลง จดหมายจากผู้อ่านให้หมดไปเลยทุกเดือน
ไม่ชอบดองไว้" หมอฯ พูดแล้วเพ่งมองเป็ด
"ฮ่ะฮ่า.. เรื่องนั้นผมไม่สนหรอก
หมอฯ มีหน้าที่ตอบ จดหมายมาถามผมได้ไง" ผมตอบอู้อี้
"อ้าว พูดอย่างงี้ก็ไม่สวยน่ะซี่"
หมอฯ ขึ้นเสียง ผม เห็นท่าไม่ดีเลยส่งโอวเลี้ยวให้ดูด
"คุณพี่เป็น
บก. คุณพี่ก็ต้องหาทางออกให้ลูกน้อง ด้วยซี่ จะเอาตัวรอดคนเดียวได้ไง"
หมอพูดหลังจากดูดโอวเลี้ยวไปหนึ่งอึก
"เออจริง...
" ผมเห็นด้วย จึงพยักหน้าพลางใช ้ตะเกียบส่งก้านผักบุ้งเข้าปาก
"งั้นหมอฯ ลองบอกผมมาซิว่าปัญหาที่มีคนเขียนมา
ถามบ่อยๆ น่ะมีอะไรมั่ง ผมจะได้เอาที่เรา คุยกันวันนี้ไปลงในคอลัมน์ของผมซะเลย"
เปิดเครื่องไม่ได้
หมอฯ แหงนหน้าหัวเราะเสียงดังอึงมี่
เล่นเอาผู้คน ในร้านก๋วยเตี๋ยวลอบร้องแย่ในใจกันทั่วหน้า
"ได้สิ ได้ แต่ปัญหาพวกนี้น่ะ
ต้องว่ากันยาว ยกตัว อย่างเช่นมีรายนึงใช้คอมพิวเตอร์ทุกวัน ทำงาน
เล่นเกม เล่นอินเตอร์เนท อยู่มาวันหนึ่ง ตื่นเช้ามาเปิดเครื่อง บูตไม่ได้
เครื่องไม่ทำงาน"
"ฮ้า!... เลวร้ายอย่างงั้นเลยเรอะ
งั้นก็ต้องดูก่อน ว่ามีไฟเข้าเครื่องหรือเปล่า ดูได้จากไฟหน้าปัทม์
ที่ด้านหน้าเคส และไฟที่สวิชต์จอภาพ จากนั้น ก็ดูพัดลมด้านหลังเคสว่ามีลมเป่าออกมาหรือไม่"
"ถ้าไม่มีไฟติดและพัดลมไม่ติดล่ะ"
"ก็แสดงว่าไม่ได้เสียบปลั๊กไฟ"
"ถ้าเสียบแล้วล่ะ"
"ก็แสดงว่าสายไฟขาด
หรือไม่ก็ฟิวส์ที่แผงเสียบรวม ปลั๊กไฟขาด หรือไม่ก็ฟิวส์บ้านขาด
หรือไม่ก็เพาเวอร์ ซัพพลายในคอมพิวเตอร์พังไปแล้ว"