|
1.โครงสร้างพื้นฐาน
ใน Star
Wars สามตอนแรกสุด (คือ A New Hope, Empire Strikes Back, Return of
the
Jedi)
หนังมีโครงเรื่องง่ายๆที่แม้แต่เด็กดูก็พอติดตามได้ กล่าวคือมีฝ่ายธรรมะและฝ่ายอธรรมต่อสู้กัน
ฝ่ายธรรมะก็คือพวกลุค สกายวอล์คเกอร์ โดยการช่วยเหลือของฮันโซโล เจ้าหญิงเลอา
และบรรดากองทัพฝ่ายกบฎ ส่วนฝ่ายผู้ร้ายเรียกว่าฝ่ายจักรววรดิ มีทีมงานอันประกอบด้วย
จักรพรรดิและดาร์ธ เวเดอร์ ตามหลักจิตวิทยาพื้นฐานคนเราชอบเอาใจช่วยฝ่ายที่ต่ำต้อยกว่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขากำลังถูกรังแกโดยผู้มีอำนาจ ซึ่งนี่ก็คือเนื้อเรื่องของ
Star Wars เราต้องการเห็นความดีกลับมาเอาชนะความชั่ว (หรือประชาธิปไตยเอาชนะเผด็จการ)
การลุ้นเป็นกำลังใจให้ฝ่ายลุคจึงสนุกสนานยิ่งนัก
คราวนี้มาดูไตรภาคใหม่
คือ Phantom Menace กับ Attack of the Clones โครงสร้างของเรื่องคราวนี้กลับตาลปัตร
เพราะฝ่ายพระเอก คือพวกเจได เป็นผู้ที่มีอำนาจปกครองบ้านเมือง ส่วนฝ่ายผู้ร้ายเป็นชนกลุ่มน้อยที่กำลังฟูมฟักความชั่วช้าของตัวเองอยู่
เพราะฉะนั้นการเอาใจช่วยจึงไม่สนุกเท่า เพราะพระเอกเป็นฝ่ายที่เหนือกว่าทุกประตู
คิดตามทันไหมครับ? นอกจากนี้พล๊อทของสองภาคใหม่ยังซับซ้อน มีหลายฝักหลายฝ่าย
มีการประชุมสภาผู้แทน มีการเจรจาลับหลัง มีเรื่องสัมปทานการค้า เรื่องการลงมติ
และอื่นๆ อย่างนี้เด็กจะดูสนุกได้อย่างไรเพราะหนังต้องเล่ารายละเอียดเหล่านี้ให้ครบ
2.ใครคือผู้ร้าย?
นี่คือประเด็นสำคัญในการสร้าง
Drama ของบทภาพยนตร์ ถ้าคุณจำได้ ตัวละครหลักตัวแรกที่ปรากฎร่างใน
Star Wars ภาคแรกเมื่อปี 1977 คือดาร์ธ เวเดอร์ ร่างดำทมึนในผ้าคลุมยาวกับหน้ากากโลหะวาวและเสียงลมหายใจอีเล็คทรอนิคส์
เดินฝ่ากลุ่มควันท่ามกลางการยิงปะทะกันในยานอวกาศ นั่นแหละครับ ภาพที่ฝังใจแฟนหนังทั่วโลก
ดาร์ธ เวเดอร์เป็นตัวละครที่น่าสะพรึงกลัว มีเอกลักษณ์ และมีอิทธิพลต่อจิตใจของคนดูมากที่สุด
มากยิ่งกว่าฝ่ายพระเอกเสียอีก ไม่ว่าเขาจะอยู่ในฉากหรือไม่ การกระทำแทบทุกอย่างในหนังมีส่วนอ้างอิงถึงเขา
ราวกับเงามรณะใต้ผ้าคลุมนั้นแผ่ปกคลุมตังละครทุกตัว หรือแม้แต่ฐานบัญชาการของฝ่ายจักรวรรดิ
ที่เรียกว่า Death Star แค่เห็นก็หนาวแล้ว
แต่มาในภาคใหม่
ไม่มีดาร์ธ เวเดอร์ (เพราะยังเป็นอนาคิน สกายวอล์คเกอร์อยู่) ไม่มี
Death Star และลูคัสก็ไม่มีตัวผู้ร้ายที่ทั้งเท่ห์ทั้งน่ากลัวมาทดแทนที่ว่าง
หนังจึงขาดความสมดุลย์ ใน Phantom Menace มีการวางตัวดาร์ธ โมล ซึ่งก็ไม่มีพลังเหมือนดาร์ธ
เวเดอร์ แถมตายง่ายอีกต่างหาก ส่วนใน Attack of the Clones ยิ่งแย่
เพราะกว่าผู้ร้ายจะปรากฎตัวก็กว่าครึ่งเรื่อง แถมยังไม่ได้โชว์ความโหดเหี้ยมอะไรซักเท่าไหร่
3.ฮันโซโล,
C3PO และ R2D2
ในไตรภาคแรก
นักค้าของเถื่อนข้ามแกแลคซี่นามว่า ฮันโซโล (แสดงโดยแฮริสัส ฟอร์ด)
เป็นตัวละครที่มีเสน่ห์มากที่สุด ทั้งความยียวน ความตลกโปกฮา และความกล้าหาญในยามคับขัน
เรียกภาษาสมัยใหม่ว่าจ๊าบมาก เป็นทั้งนักบิน นักรัก กวนตีนอีกต่างหาก
และอย่าลืมว่าฮันโซโลเป็นแฟนของเจ้าหญิงเลอา เขาจึงมีโอกาสแสดงบทโรแมนติค
รวมทั้งบทน่ารักน่าชังกุ๊กกิ๊ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน Empire Strikes
Back ผู้เชี่ยวชาญบางสำนักถึงกับบอกว่าเป็นบทเข้าพระเข้านางสไตล์พ่อแง่แม่งอนราวกับดาราอมตะฮัมฟรีย์
โบการ์ทของฮอลลีวู้ดยุค 1950
ส่วนหุ่นยนตร์สองตัว
C3PO กับ R2D2 ผมมองว่าเป็นตัวแทนของความบริสุทธิ์ (innocence) ของลูคัส
ความป้ำเป๋อของ C3PO และความมีระบบระเบียบราวกับเด็กเรียนของ R2 ทำให้ทั้งคู่เป็นเสมือนเด็กสองคนที่ขอติดตามผู้ใหญ่ออกไปร่วมผจญภัยด้วย
จะบอกว่าเรื่องราวใน Star Wars ถูกถ่ายทอดจากมุมมองของสองหุ่นยนตร์นี้ก็พอจะว่าได้
มาในภาคใหม่ ไม่มีฮันโซโล และไม่มีตัวละครใดที่จะมีเสน่ห์เท่าเขา ส่วน
C3PO กับ R2D2 ก็แทบไม่เหลือบทบาท และเช่นกัน ไม่มีหุ่นตัวอื่นมาเป็นเติมช่องว่างที่เกิดขึ้น
4.ตัวละครใหม่
สืบเนื่องจากประเด็นที่แล้ว
ในภาคใหม่ลูคัสไม่สามารถสร้างตัวใหม่ที่มีเอกลักษณ์ หรือเป็นที่ชื่นชอบของแฟนๆได้เลย
ในไตรภาคดั้งเดิม มีตัวประกอบมากมายที่น่าสนใจ ตั้งแต่ C3PO, R2D2
นักล่าค่าหัว โบบา เฟตต์ คางคกทะเลทรายจั๊บบ้า เดอะ ฮัตต์ หรือแม้แต่ทหาร
Stormtrooper เองก็ดีไซน์ออกมาได้อย่างมีสไตล์ จึงเป็นที่น่าประหลาดใจว่าทำไมตอนนี้ลูคัสจึงไม่สามารถสร้างความน่าตื่นตาตื่นใจใหม่ในตัวละครของเขาได้เลย
ใน Phantpm Menace มีเพียงกบเร๊กเก้ จาร์จาร์บิ๊งค์ ที่เพิ่มเข้ามา
แต่กลับกลายเป็นว่ามีแต่คนรำคาญหมั่นไส้สำเนียงและท่าทางประหลาดของสัตว์ตัวนี้
ถึงกับมีการบอกว่าลูคัสควรจะถีบส่งไม่ให้แสลนเข้ามาในจอให้ผู้ชมเห็นอีก
ส่วนทหารของฝ่ายผู้ร้าย กลับไม่ใช่นักรบในเกราะขาว Stormtrooper แต่เป็นหุ่น
droid ผอมกะหร่อง ไม่ได้มีสง่าราศีอะไรเลยสักนิดเดียว
5.ความอบอุ่นเป็นกันเอง
อันนี้แทบไม่ต้องสาธยายมาก
Star Wars ภาคใหม่ไม่มีความอบอุ่นเป็นกันเอง หนังมีแต่ความยิ่งใหญ่
มีฉากมโหฬารสุดลูกหูลูกตา แต่หนังกลับไม่ทำให้เรารู้สึกใกล้ชิดตัวละคร
กลับดูแข็งๆเกร็งๆ ไม่มีชีวิตชีวา บทพูดก็เนิบๆ เป็นการเล่าเรื่องและแทบไม่มีการล้อเล่น
จะโทษใครดีแบบนี้?
อย่างแรกก็คือบทที่หมกมุ่นกับการเล่า เล่า เล่า อีกอย่างก็คือตัวผู้กำกับลูคัส
ที่ไม่สามารถเป่าชีวิตให้หนังได้ ผู้เชี่ยวชาญตะวันตก (หรือไทยก็ตาม)
ต่างยกให้ Empire Strikes Back หรือเอพพิโซดห้า เป็น Star Wars ที่ลงตัวที่สุดทั้งในด้านตัวละคร
อารมณ์ และจุดคลี่คลาย ถ้าคุณจำได้ภาคนั้นเป็นภาคที่ ลูคัสไม่ได้เป็นคนกำกับ
คื่อเขาเป็นคนควบคุมงานสร้างแต่จ้างคนอื่นมากำกับ น่าตลกที่หนังกลับออกมาดีซะนี่
เอาแค่พอหอมปากหอมคอก่อนก็แล้วกัน
เดี๋ยวจะโดนตบจริงๆไม่ใช่อะไรหรอก ถ้ามีความคิดเห็นเพิ่มเติมใดๆ กรุณาส่งผ่านอาจารย์ลาภลอยมาได้ทุกเมื่อ
ขอให้สนุกกับการชมภาพยนตร์ครับ

|